Medytacja wyciszonego spoczywania Shine – soboty

Praktyka otwarta dla wszystkich. Przychodzących po raz pierwszy zachęcamy do wcześniejszego kontaktu.

Praktyka wyciszonego spoczywania (tyb. szine, sansk. siamatha) jest pierwszym i niezwykle ważnym etapem medytacji. Wykorzystuje techniki osadzenia umysłu na jednym obiekcie, które prowadzą do uspokojenia umysłu i są podstawą wszelkich innych praktyk oraz prowadzą do osiągnięcia wglądu.

Wyróżniamy osiem etapów medytacji szine, polegającej na uspokojeniu umysłu. Najpierw koncentrujemy się na jakimś obiekcie, przechodzimy przez cztery pierwsze etapy, a następnie praktykujemy szine bez obiektu. Umysł uspokaja się coraz bardziej, cichną emocje, milknie grubsze pojęciowe myślenie, potem zanikają także te subtelne jego rodzaje, aż wreszcie dochodzi się do samego szczytu, zwanego samadhi, kiedy umysł bez żadnego rozproszenia spoczywa w samym sobie. Nie jest to jednak nihilistyczna pustka. Umysł nie jest rozproszony, nie pojawiają się żadne myśli, ale towarzyszą temu stanowi trzy główne doświadczenia.

Po pierwsze, nie ma myślenia pojęciowego, osiąga się tak zwany "stan poza myśleniem". Po drugie, przeżywa się niezwykłą, dogłębną błogość, odczuwaną przez ciało i umysł. Po trzecie, doświadcza się niezwykłej przejrzystości, klarowności umysłu - jest się w stanie rozumieć rzeczy, których się wcześniej nie rozumiało, słyszeć z bardzo dużych odległości, widzieć na przestrzał, wiedzieć, co myślą inni, znać cudze umysły.

To jest kres tego, co można osiągnąć w takiej medytacji i maksimum, do jakiego da się dojść, pozostając w samsarze, w uwarunkowanej egzystencji. Jeśli ktoś osiągnie naprawdę wielką stabilność w medytacji szine i utrzyma ją bez rozproszenia w chwili śmierci, to będzie mógł później przebywać w takim wyciszeniu przez bardzo długi czas.

polski